Het kan best, een luie kampeer vakantie met twee honden. Maar ik moet er bij zeggen dat het wel belangrijk is dat je tent op een geschikte plaats staat. Wij hadden meer dan dat, namelijk de perfecte plaats! Read the rest of this entry »
hondenverhalen: Een onuitwisbare indruk…
20 februari 2012
Hondenverhalen: Een hond in mijn slaapzak!
12 februari 2012
Al jaren gingen mijn partner Loek en ik met de auto en een tentje op vakantie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar wel een inwerk periode voor nodig heb gehad. Read the rest of this entry »
Vind ik leuk:
Bobbie’s dagboek blaf 8: logeren!
5 februari 2012
Braaf blafboek,
Ik zat al dagen te wachten in mijn hok.Ik dacht echt dat ze me nóóit meer zou komen halen! Maar gelukkig, vandaag mocht ik weer mee. Ik begin al best te wennen aan mijn eigen plekje in de auto, autorijden is geweldig! Read the rest of this entry »
Hondenverhalen: Schijn bedriegt!
1 februari 2012
Onze twee ex asielhonden Pepper en Nouska hadden uiteraard heel veel gemeen. Vier poten, een staart, een pelsje en een goede neus voor lekkere hapjes waren daar maar een paar voorbeelden van. Maar al snel kwamen we er achter dat de ene hond de ander niet is. Read the rest of this entry »
Vind ik leuk:
Bobbie’s dagboek blaf 7
19 januari 2012
Braaf blafboek,
Vandaag was een Bobbie-top dag! Ik mocht bij wandelmens voor in de auto! Er stond nu een speciaal hokje in, een bench! Wel met een lekker zacht kussen er in, en ook een kussentje voor en achter, zodat ik me nergens pijn aan zou kunnen doen. Ik moest er wel even aan wennen maar ik voelde me toch net een echte prins! Read the rest of this entry »
Hondenverhalen: Hondse crimineeltjes!
11 januari 2012
Wil de schuldige hond nú zijn poot opsteken!
Het blijft een lastig verhaal om, als je twéé honden hebt, er achter te komen wie al die stoutigheid uithaalt bij afwezigheid van de baas! Maar in uitzonderingsgevallen wil je nog wel eens een heterdaadje hebben. Read the rest of this entry »
Vind ik leuk:
Bobbie’s dagboek blaf 6: Mijn bos!
8 januari 2012
Braaf blafboek,
Het wandelmens kwam na een paar daagjes weer opdagen.
Dit keer mocht ik voorin de auto zitten, wel vast aan mijn tuigje hoor.
Dat was mooi want zo kon ik alles zien! Op een gegeven moment zag ik een hond door het raampje! Daar ben ik eens heerlijk tegen gaan blaffen (hij kon me lekker toch niet pakken). Wandelmens was op me aan het mopperen, want door mijn wilde scheldpartij had ik mijn tuigje ineens achterstevoren aan. Zelf zat ik er niet zo mee, al voelde het wel een beetje raar, maar wandelmens stopte de auto. Het was denk ik niet zo gemakkelijk mij weer uit de knoop te halen, want ik heb wel 5 minuten op mijn kop gehangen!
We gingen wandelen, maar we waren helemaal nog niet in het bos!!! Op alle manieren heb ik geprobeerd haar naar de auto terug te krijgen. Dit was niet de goede plek was om te lopen. Ik heb tegen haar benen geduwd, haar de goede richting uitgetrokken, stokstijf blijven staan, maar ze begréép het gewoon niet. We hebben wel een stukje gewandeld maar ik vond er niks aan! Ik wil mijn bos!
Terug moest ik weer achterin de auto, voorin was geen succes volgens wandelmens.
Nou, ik vond de hele wandeling geen succes!
Ik in mijn bos!
Vind ik leuk:
Als je thuis opgegroeid bent met een hond, dan denk je er alles van te weten…Nou ja, dat dacht ik in ieder geval wel. En hoe moeilijk kan het zijn, toch?
We gingen naar het asiel om een wat ouder hondje te adopteren, en kwamen thuis met twee exemplaren. Pepper én Nouska. Leuk wel, maar of dat nou zo slim was?
Eerste actie was als een idioot naar de winkel voor een tweede mandje, en een extra eet en drinkbak.
De honden zelf vonden hun nieuwe huis wel spannend, en elkaar ook. Nooit bij nagedacht omdat ze uit hetzelfde asiel kwamen, maar ze bleken elkaar totaal niet te kennen!
Ze besloten om elkaar geen blik waardig te gunnen. En dat ging hun goed af!
Na een paar dagen kregen we een bezorgd telefoontje van de asielbeheerder, of ze allebei nog wel heel waren.
Het bleek dat men ons per ongeluk twee dominante teefjes had meegegeven, die niet bij elkaar konden.En welke we terug wilden brengen?
Mooi geen van twee natuurlijk, Pepper en Nouska hoorden vanaf nu bij ons!
Wij mensen moesten wel een beetje wennen, maar we voelden ons de koning te rijk met onze nieuwe huisgenoten. We vonden het ook heel vanzelfsprekend dat ze al opgevoed waren. Ze gingen zitten of liggen als we dat vroegen en in hun mand op ons verzoek. Zonder dat laatste verzoek verbleven zij op dezelfde vierkante meter als wij! Heus, je hebt geen grote ruimte nodig om een hond te hebben, ze zitten toch het liefst op je voeten.
Tijdens het uitlaten waren ze ook super braaf. Ze trokken niet eens aan de lijn.
Al snel wilde Loek ze los laten lopen in het hondenpark, maar dat vond ik toch een iets te spannend idee. Dus kocht ik twee bollen nylon touw van 20 meter lang. Leek me een veilig idee om ze daar eerst eens aan vast te binden. Loek gaf sputterend toe, en zo gezegd zo gedaan.
Ik knoopte de lijnen aan hun halsbandjes en gaf ze aan Loek om even vast te houden, zodat ik goed kon opletten wat ze zouden gaan doen. In eerste instantie niets….
Gaat goed, riep ik nog!
En toen kregen ze spontaan de kolder in de kop en last van gekte en weet ik wat nog meer. Ze begonnen met z’n tweeën als een gek rondjes te lopen om Loek heen, die in een mum van tijd van man tot mummy werd gedegradeerd met een metertje of 40 nylon draad om zich heen gewikkeld. En hoe harder ik ging lachen, hoe harder de honden gingen rennen….
Nog nahikkend was ik uiteindelijk weer in staat om de honden los te knopen en Loek uit z’n dwangbuisje te bevrijden.
Sindsdien liepen Pepper en Nouska los, dat was een stuk rustiger!
Vind ik leuk:
Mag het een hondje meer zijn?
21 december 2011
Je komt er nooit overheen. Als je opgegroeid bent met een hond in huis, dan is een huis pas een huis als er hond in woont. Daar kwam ik achter toen ik en mijn partner Loek eindelijk in een écht huis met een tuintje gingen wonen.
Het ging gewoon kriebelen, en op een dag zag ik geheel per ongeluk een kleine advertentie van het plaatselijk dierenasiel. Ze zochten nieuwe baasjes voor hondje Pepper van acht jaar.
De omschrijving was die van de perfecte hond. Ze kon gerust een paar uur alleen thuisblijven, en was lief voor mensen en andere dieren. Wel moest ze drie keer per week gewassen worden vanwege een vlooien allergie. En o ja, ze viel wel eens zomaar om. Nou, dacht ik, lekker belangrijk, ik stop haar wel in bad. Dat omvallen las ik overheen, want daar kon ik me echt niets bij voorstellen!
Blijkbaar was ik de enige die zo makkelijk dacht, want Pepper zat al heel lang in het asiel.
Maar ik was zwaar verliefd op haar!
Tot mijn grote verbazing dacht Loek daar heel anders over!
Hij wilde absoluut geen hond, geen potenbindertje dat uitgelaten moest worden en gevoerd en meer van dat soort werk. Ik kon praten als Brugman, maar het bleef nee.
Tijd dus voor een creatieve aanpak. Toevallig gingen we met een groepje vrienden op wintersport. Ik betrok uiteraard deze vrienden in het complot en vertelde ze blaartrekkend zielige verhalen over Pepper. Slechts gebaseerd op het kleine advertentietje. Vervolgens stopte ik het fotootje uit de krant van Pepper in Loek zijn portemonnee, op de plek waar eigenlijk mijn foto had moeten zitten.
Het gevolg was dat de vrienden 10 wintersportdagen lang bij elke hond die passeerde keihard “Pepper, Pepper” gingen schreeuwen. En meerdere malen per dag vroegen ze of ze even naar die bloedmooie pin-up in Loek zijn portemonnee mochten kijken.
Thuisgekomen wilde Loek wel mee naar het asiel, maar hij bezwoer me dat de verzorging en vooral het uitlaten volledig voor mijn rekening zou komen.
Mij best! (Maar stiekem dacht ik, “o jee!”)
In het asiel kregen we eerst een boek met alle foto’s van de te adopteren honden te zien.
Loek ging bladeren, en stopte bij een nogal wildachtig uitziende hond. Dat is Nouska, vertelde de dame van het asiel, maar Nouska houdt niet zo van mannen.
Natuurlijk wilde Loek toen graag Nouska zien. En natuurlijk storte Nouska zich aandoenlijk in z’n armen.
En toen hadden we een probleem. Ik wilde Pepper, en Loek wilde Nouska.
Gelukkig waren we er al snel uit.
En zodoende zat ik een half uurtje later als een prinsesje tussen Pepper en Nouska op de achterbank! Veni, Vidi, Vice in tweevoud!
Bobbie’s dagboek blaf 5: Koekjes-monster
6 december 2011
Braaf blafboek,
Ik kan mijn geluk niet op, vandaag werd ik al weer opgehaald!
Het wandelmens is met mij naar het bos geweest en grote man en de drie honden waren er ook.
Het was weer keileuk, alleen heeft één van die honden, ook een je-weet-wel reutje, naar me gegromd! Hij was aan het kroelen met grote man, en ik dacht, dat wil ik ook wel! Nou, dat werd dus niet gewaardeerd. Kinderachtig!
Later heb ik mijn kans gepakt. De andere honden waren druk met kuilen graven en toen heb ik grote man aangeboden om zijn gezicht eens flink af te lebberen. Maar grote man heeft mijn aanbod afgeslagen, hij vond me zo ook al lief! Toen zijn we maar gaan stoeien, ook geinig!
Hij had dit keer heerlijke koekjes bij zich, een heleboel in een plastic zakje. Maar het duurde toch lang voor hij één zo’n ding te pakken had om mij te geven. Ik heb alles op alles gezet om hem duidelijk te maken dat het veel sneller kon. Een efficiënte hond eet dat zakje er natuurlijk gewoon bij op!
Mijn inspanning heeft me een nieuwe ere-titel opgeleverd. Vanaf vandaag ben ik officieel benoemd tot koekjes-monster.
Wordt vervolgd…
Yolanda Oosterom
